W czasach, w których noszenie przy sobie białej broni było czymś zupełnie naturalnym, w pewnym malowniczym, lecz sennym miasteczku, stały dwie niebywale okazałe rezydencje. Zamieszkiwali je członkowie zwaśnionych od pokoleń rodów - Uchihów i Uzumakich.
— Kakashi – powiedziała cicho. – Pomożesz mi?
— Oczywiście – obiecał. Poczuła jak zalewa ją uporczywe gorąco. – Wioska Liścia nigdy nie pozostaje bierna – spojrzał na nią wyraźnie zdeterminowany.
Gniew gorał w niej praktycznie do ostatniego dnia przed misją.
Przy samym barze było zdecydowanie więcej osób niż by się spodziewała. Docierając do wiecznie uśmiechniętej barmanki miała wrażenie, że lepi się od cudzego potu i oparów alkoholu, a jej tyłek został wymacany o jeden raz za dużo.
Historia pisana Waszymi pomysłami. Ja tylko użyczam swoje dłonie ♥
Zapraszam wszystkich, którzy chcą dołożyć swoją cegiełkę :)
Sakura sapnęła zaskoczona, kiedy przeszła przez drzwi. Wnętrze było… Czyste, białe, niezamieszkałe. Gołe ściany i brak mebli sprawiły, że w jej głowie zapaliła się czerwona lampka.
Porażała go świadomość tego, że już raz to przeżył. I zarazem paraliżowała myśl o tym, jak to się skończyło.
Zauważyła go już pierwszego dnia. Kiedy wszystkie jej rzeczy były nadal w kartonach, a całe mieszkanie wypełniały puste półki i gołe ściany, zobaczyła go przez okno w sypialni. Tajemniczy mężczyzna z anielskim uśmiechem mieszkał w bloku naprzeciwko.
Lodówka Kakashiego była niemal pusta. Całe szczęście, że zahaczyła o stoisko z pierożkami gyoza po drodze, bo nie miałaby czego zjeść. Picie na pusty żołądek nie wydawało się mądrym posunięciem. — Mieszkanie kawalera — zadrwiła. — Nie narzekam — powiedział wyjmując z kuchennej szafki słoik marynowanych papryczek. — Widzisz? Jestem wspaniałym gospodarzem. Czy jest ci wstyd, że we mnie wątpiłaś? — Kajam się.
W jej głowie pojawił się wyraz jego oczu podczas jednej z niemal zapomnianych misji, gdy nie byli już drużyną siódmą (nie w pełnym składzie). Kiedy powiązała groźny wzrok z nowo odkrytym obliczem, które może wkradać się w nocne fantazje, zadrżała.
Długie różowe włosy wzbiły się kaskadami w ruch, ponętne usta otworzyły się w złowrogim krzyku, a oczy – te niewinne, czasami co najwyżej lekko zaborcze – ciskały gromami. Poczuł jednak, że to nie wszystko na co byłoby ją stać.